ஜனநாயகத்திற்கும் தேசிய இறைமைக்கும் ஏற்பட்டுள்ள அச்சுறுத்தல் – தயான் ஜயதிலக

கட்டுரையாளர்: கலாநிதி தயான் ஜயதிலக

(2026 ஒக்டோபர் 14 அன்று கொழும்பு Cinnamon Lakeside ஹோட்டலில் நடைபெற்ற “ஜனநாயகத்திற்கும் தேசிய இறைமைக்கும் எதிரான சவால்கள்” என்ற தலைப்பிலான கருத்தரங்கில் ஆற்றிய உரையிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட பகுதி. 2026 நவம்பர் 8 அன்று வெளியிடப்பட்டது.)

இன்று இலங்கை எதிர்கொண்டுள்ள ஜனநாயகத்திற்கும் தேசிய இறைமைக்கும் எதிரான அச்சுறுத்தல்களில் ஒரு தனித்துவமான அம்சம் காணப்படுகிறது.

கடந்த காலங்களிலும் அரசாங்கங்களிடமிருந்தும், அரசாங்கத்திற்கு எதிரான சக்திகளிடமிருந்தும், தற்போது ஆட்சியில் இருக்கும் சக்தி உட்பட, ஜனநாயகத்திற்கு அச்சுறுத்தல்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. அதேபோன்று தேசிய இறைமைக்கும் அச்சுறுத்தல்களை நாம் எதிர்கொண்டிருக்கிறோம்.

ஆனால், இம்முறை நிலைமை முற்றிலும் புதியதும் மிகவும் ஆபத்தானதுமாகும். கடந்த காலங்களில் அரசாங்கங்களிடமிருந்து ஜனநாயகத்திற்கு ஏற்பட்ட அச்சுறுத்தல்களைப் பார்ப்போம்.

1. ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் பிரதமர் டட்லி சேனநாயக்க தலைமையிலான அரசாங்கத்தின் ஆயிரம் நாள் அவசரகால ஆட்சிமுறை.

2. திருமதி சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்க தலைமையிலான, லங்கா சமசமாஜக் கட்சி (LSSP), இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (CPSL) ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய அரசாங்கம் புதிய அரசியலமைப்பை அறிமுகப்படுத்தி தனது ஆட்சிக் காலத்தை மேலும் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு நீடித்தமை.

3. 1982 ஒக்டோபர் மாத ஜனாதிபதித் தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற பின்னர், ஜனாதிபதி ஜே.ஆர். ஜயவர்தன 1982 டிசம்பரில் நடத்திய சர்வஜன வாக்கெடுப்பு.

இவை அனைத்தும் மேலிருந்து கீழ்நோக்கி உருவான அச்சுறுத்தல்களாகும்.

அதேபோன்று நாம் பல உள்நாட்டுப் போர்களையும் எதிர் கொண்டுள்ளோம். தெற்கில் இரண்டு கிளர்ச்சிகளும், வடக்கில் ஒரு நீண்டகாலப் போரும் இடம்பெற்றுள்ளன. எனவே, ஜனநாயகத்திற்கு வெளியிலிருந்தும், ஜனநாயக அமைப்புக்குள்ளிருந்தும் அச்சுறுத்தல்கள் ஏற்பட்டுள்ளன.

கடந்த காலங்களில் ஜனநாயகத்திற்கு அச்சுறுத்தல்களை ஏற்படுத்தியவர்கள் வெளிப்படைத்தன்மை கொண்ட ஜனநாயகக் கட்சிகளாக இருந்தனர். அவை தங்களுடைய ஜனநாயக மரபிலிருந்து விலகிச் செயற்பட்ட சந்தர்ப்பங்களாகும். ஆனால் இன்று ஜனநாயகத்திற்கு அச்சுறுத்தல் விடுப்பதாக நான் கருதுவது ஆளும் கட்சியான மக்கள் விடுதலை முன்னணி (JVP) ஆகும்.

அது இடதுசாரிப் பின்னணியைக் கொண்டிருப்பதால் அல்ல. மாறாக, அந்தக் கட்சி ஆரம்பத்திலிருந்தே முற்றிலும் வெளிப்படைத் தன்மையற்ற அமைப்பாக இருந்து வந்துள்ளது; இன்றும் அவ்வாறே தொடர்கிறது.

சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தேசிய மாநாடு அல்லது மத்திய குழுக் கூட்டம் நடைபெறும்போது, உலகம் முழுவதும் அதனைத் தொலைக்காட்சியில் பார்க்க முடிகிறது.

ஆனால் மக்கள் விடுதலை முன்னணியின் மத்திய குழுக் கூட்டம் அல்லது கட்சி மாநாடு நடைபெற்றதாகக் காட்டும் புகைப்படங்களையோ, பொதுமக்களுக்கு வெளியிடப்பட்ட செய்திகளையோ நான் இதுவரை பார்த்ததில்லை. அது ஒரு வெளிப்படைத் தன்மையற்ற கட்சியாகும். உறுப்பினர்களைக் கொண்ட ஒரு மூடிய கட்டமைப்பு. இறுக்கமான, மூடப்பட்ட, ஒரே கருத்தில் இயங்கும் அமைப்பு.

ஜனநாயக வழிமுறையின் மூலம் ஆட்சிக்கு வந்திருந்தாலும், ஜனநாயக இடதுசாரிக் கட்சிகளாக இலத்தீன் அமெரிக்காவில் காணப்படும் கட்சிகளைப் போலக்கூட அது தன்னை மாற்றிக் கொள்ளவில்லை.

இது அந்த அமைப்பின் இயல்பையும் அதன் கட்டமைப்பையும் பற்றிய பிரச்சினையாகும். அது ஒரு மூடிய கட்சி. அதன் உறுப்பினர்கள் யார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாது. அந்தக் கட்சிக்குள் யார் யார் முக்கியமானவர்கள் என்பதுகூட உங்களுக்குத் தெரியாது.

உலகில் உள்ள ஏறத்தாழ வேறு எந்தக் கட்சிக்கும் இந்த நிலைமை பொருந்தாது. வெளிப்படைத் தன்மையற்ற, உள்நாட்டு ஜனநாயகமற்ற, மக்களுக்குப் பொறுப்புக்கூறாத ஒரு கட்சியிடமிருந்து ஜனநாயகத்திற்கு அச்சுறுத்தல் ஏற்படுவது இலங்கையில் இதுவே முதல் முறையாகும்.

முடிவுகள் எவ்வாறு எடுக்கப்படுகின்றன? யார் அவற்றை எடுக்கிறார்கள்? என்ன விவாதங்கள் நடைபெறுகின்றன? என்ன தீர்மானங்கள் எடுக்கப்படுகின்றன? என்பன பற்றிய எந்தத் தெளிவும் மக்களுக்கு இல்லை. இது மிகவும் இரகசியமான, மறைமுகமாகச் செயற்படும் கட்சியாகும்.

மாகாண மக்களின் ஜனநாயக உரிமை பறிப்பு

இலங்கையின் ஜனநாயக அரசுக் கட்டமைப்பில் மூன்று ஆட்சி மட்டங்கள் உள்ளன. அவற்றில் இடைநிலை ஆட்சி மட்டமாக இருப்பது மாகாண சபை முறைமையாகும்.

1987ஆம் ஆண்டு இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் விளைவாக இந்த இடைநிலை ஆட்சி முறை உருவாக்கப்பட்டது. இருப்பினும், அதன் அடிப்படைக் கருத்து 1957ஆம் ஆண்டு எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கவும் செல்வநாயகமும் செய்து கொண்ட பண்டாரநாயக்க – செல்வநாயகம் ஒப்பந்தம் வரையிலும் பின்னோக்கிச் செல்கிறது.

இன்று அந்த மாகாண சபைகளுக்குத் தேர்தல்கள் நடத்தப்படவில்லை. அதுமட்டுமன்றி, மாகாண சபை முறைமை தொடர்பாக ஆராயும் நாடாளுமன்றக் குழு தனது இறுதி அறிக்கையைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டிய காலக்கெடுவைக்கூட அரசாங்கம் அறிவிக்கவில்லை.

இதற்கான தீர்வு மிகவும் எளிமையானது.

இதனைத் தீர்ப்பதற்குப் பல்வேறு முன்மொழிவுகள் முன் வைக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் ஒரு முன்மொழிவு என்னவென்றால், புதிய அல்லது மேம்படுத்தப்பட்ட தேர்தல் முறைமை குறித்து நாடாளுமன்றத்தில் ஆராய்ச்சிகள் தொடரும் அதே வேளையில், பழைய தேர்தல் முறைமையின் கீழ் ஒரே ஒரு தடவை மட்டும் மாகாண சபைத் தேர்தலை நடத்துவதாகும்.

ஆனால் தேர்தலை நடத்துவதற்கான எந்தக் காலக்கெடுவும் இல்லை. இது முடிவற்ற காலத்திற்கு ஒத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளது.

இதன் காரணமாக வடக்கு, கிழக்கு மக்கள் மட்டுமல்லாமல், நாட்டின் அனைத்துப் பகுதிகளிலும் வாழும் மக்கள் முக்கியமான ஓர் இடைநிலை ஜனநாயக ஆட்சி மட்டத்தில் தங்களுடைய வாக்குரிமையைப் பயன்படுத்த முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர்.

நாட்டில் போர் நடைபெற்ற காலத்திலும்கூட மாகாண சபைகள் உட்பட ஒவ்வொரு மட்டத்திலும் தேர்தல்கள் நடத்தப்பட்டன. கிழக்கு மாகாணம் விடுவிக்கப்பட்ட பின்னர், ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷ விரைவாக கிழக்கு மாகாண சபைத் தேர்தலை நடத்தினார்.

ஆனால் இன்று இலங்கையின் ஜனநாயக அரசுக் கட்டமைப்பில் மிக முக்கியமான ஓர் அடிப்படை மட்டத்தில் குடிமக்களின் வாக்குரிமை பறிக்கப்பட்டுள்ளது. இது இதற்கு முன்னர் காணப்படாத ஒரு புதிய நிலைமையாகும்.

ஜனநாயகத்தை ஒத்தி வைத்தல்

மாகாண சபைகளுக்கான தேர்தல் முறையை வடிவமைப்பதற்காக அமைக்கப்பட்ட குழுவைத் தவிர, நாட்டின் ஒட்டுமொத்த தேர்தல் முறைமையையும் ஆராய்வதற்காக உள்ளூராட்சி அமைச்சரின் தலைமையில் மற்றொரு குழுவும் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

அரசாங்கத்தின் உத்தியோகபூர்வ அறிவிப்பின்படி, நாட்டின் தேர்தல் முறைமையை ‘புதிய அரசியல் கலாசாரத்திற்கு’ ஏற்ப மாற்றியமைப்பதே இதன் நோக்கமாகும். ஒரு புதிய தேர்தல் முறைமையை உருவாக்குவதென்பது நீண்டகால விவாதங்களையும் ஆராய்ச்சிகளையும் தேவைப்படுத்தும்.

விகிதாசாரப் பிரதிநிதித்துவ முறையா அல்லது தொகுதிவாரியான பெரும்பான்மைத் தேர்தல் முறையா? இரண்டையும் இணைத்துக் கொண்ட கலப்பு முறைமை என்றால், அவற்றுக்கு இடையிலான விகிதம் என்னவாக இருக்க வேண்டும்?

தேர்தல் தொகுதிகளின் எல்லைகளை மீள்நிர்ணயம் செய்வது மற்றும் மறுவரையறை செய்வது தொடர்பான நிலைப்பாடு என்ன? இவை அனைத்தும் நீண்டகாலம் எடுத்துக் கொள்ளக் கூடிய விடயங்களாகும்.

அப்படியானால், நாடாளுமன்றத்தில் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையைக் கொண்ட அரசாங்கம், ‘முழுமையான சிறந்த தேர்தல் முறைமை உருவாக்கப்படும் வரை எந்தத் தேர்தலையும் நடத்தப் போவதில்லை’ என்று அறிவித்தால் என்ன செய்வது?

உண்மையில், மாகாண சபைத் தேர்தல்கள் தொடர்பாக அரசாங்கம் தற்போது பின்பற்றும் நிலைப்பாடும் இதுதானே? தேர்தல் முறைமை சீர்திருத்தப்படும் வரை தேர்தல்கள் இல்லை என்பதே அவர்களுடைய நிலைப்பாடாக உள்ளது.

ஷட்டர் ஐலண்ட் – ஜனநாயகத்தை முடக்கும் முயற்சி

1979ஆம் ஆண்டின் பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டத்திற்குப் (PTA) பதிலாகக் கொண்டுவரப்படவுள்ள புதிய PSTA சட்டம், ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குற்றங்கள் தொடர்பான சட்டமூலம், அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் (NGO) தொடர்பான சட்டமூலம் ஆகியவை குற்றமாகக் கருதப்படும் நடவடிக்கைகளின் வரம்பை விரிவுபடுத்துகின்றன.

ஜனநாயக வெளிப்பாட்டுக்கான இடத்தை மூடுவதற்கும், சுதந்திரமான கருத்துத் தெரிவிக்கும் உரிமையை முடக்குவதற்கும், முழு ஜனநாயக அமைப்பையும் மௌனமாக்குவதற்குமான முயற்சியை நாம் காண்கிறோம்.

இது நாம் இதுவரை அனுபவித்து மதித்து வந்த ஜனநாயகத்தை வேறொரு ஜனநாயகமற்ற அமைப்பாக மாற்றுவதற்கான திட்டமிட்ட செயற்பாட்டைக் காட்டுகிறது.

ஜனநாயகம் என்றால் என்ன?

ஜனநாயகம் என்பது மக்களே தங்களை ஆளப்போகும் ஆட்சியாளர்களை சுதந்திரமான, தொடர்ச்சியான, போட்டித்தன்மை கொண்ட தேர்தல்கள் மூலம் தீர்மானிக்கும் ஓர் ஆட்சி முறையாகும்.

எமது நாடு ஒரு ஜனநாயகக் குடியரசு. இங்கு இறைமையின் உரிமையாளர் மக்கள். யார் ஆட்சி செய்ய வேண்டும் என்பதை நாம் தீர்மானிக்கிறோம். முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் மக்களிடமே இருக்கிறது.

அதுவே ஜனநாயகம். இதன் மூலம் நான் தேசிய இறைமை என்ற விடயத்திற்கு வருகின்றேன்.

தேசிய இறைமை என்றால் என்ன?

ஒரு நாட்டின் குடிமக்களாகிய நாமே அந்த நாட்டின் எதிர்காலத்தையும் தலைவிதியையும் தீர்மானிப்பதற்கான இறுதி அதிகாரத்தைக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதே தேசிய இறைமை என்ற கருத்தின் பொருளாகும்.

ஜனநாயகமும் தேசிய இறைமையும் அடிப்படையில் யார் தீர்மானிக்கிறார்கள் என்ற கேள்வியுடன் தொடர்புடையவை. அந்த அதிகாரம் ஒரு கட்சியிடமோ, ஒரு தலைவரிடமோ, ஒரு பொதுச் செயலாளரிடமோ இல்லை. அது மக்களிடமே உள்ளது. குடிமக்களிடமே உள்ளது.

இது இடதுசாரித்துவம் அல்லது வலதுசாரித்துவம் தொடர்பான பிரச்சினை அல்ல. இது அதிகாரத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது தொடர்பான பிரச்சினையாகும். வெளிப்படைத் தன்மையற்ற, உள்நாட்டு ஜனநாயகமற்ற ஒரு கட்சியால் ஜனநாயக ஆட்சி முறையைப் பாதுகாக்க முடியும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது.

ஆளும் கட்சி பல தசாப்தங்களுக்குத் தொடர்ந்து ஆட்சியில் நீடிக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் பொதுக் கருத்துக்களும் அறிக்கைகளும் வெளிவந்துள்ளன.

பிரச்சினை என்னவென்றால் JVP ஒரு முதலாளித்துவக் கட்சி என்பதல்ல. அது இனிமேலும் முதலாளித்துவ எதிர்ப்புக் கட்சியாக இல்லாதிருப்பது குறித்து நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.

ஆனால் பொருளாதாரக் கொள்கையைப் பொறுத்தவரையில், இந்த அரசாங்கத்தின் வலதுசாரிப் பொருளாதார நிலைப்பாட்டை விடவும் வலதுபுறத்தில் செல்லக்கூடிய இடம் மிகக் குறைவாகவே உள்ளது.

உண்மையில் நாம் பேசிக்கொண்டிருப்பது, அரசியல் மற்றும் சமூக அறிவியல் ஆய்வுகளில் பல்வேறு பெயர்களால் குறிப்பிடப்படும் ஓர் ஆட்சிப் போக்கைப் பற்றியாகும்.

அதாவது:

எதேச்சாதிகாரம் (Absolutism)
சர்வாதிகாரப் போக்கு (Totalitarianism)
தன்னிச்சையான ஆட்சி (Autocracy)
சர்வாதிகார ஆட்சி (Dictatorship)

பொருளாதாரக் கொள்கையும் ஜனநாயக ஒடுக்குமுறையும்

இந்த அரசாங்கம் உருவாக்கிவரும் அதிதீவிர முதலாளித்துவப் பொருளாதார மாதிரி, தொழிற்சங்கங்களின் செயற்பாடுகளையும் பொதுவான எதிர்ப்புக் குரல்களையும் முடக்கக்கூடிய சட்டங்கள் கொண்டுவரப்படுவதற்கான காரணங்களில் ஒன்றாகும்.

கூட்டுத்தாபனத் துறையைச் சேர்ந்த சிலரிடமிருந்து பின்வரும் கருத்தைக் கேட்க முடிகிறது:

“இந்த அரசாங்கம் பொருளாதாரத்தைச் சிறப்பாகக் கையாளுகிறது. அப்படியிருக்க ஜனநாயகம் எதற்குத் தேவை?” ஜனநாயகம் ஏன் அவசியம் தெரியுமா? ஜனநாயகம் என்பது பின்னூட்டச் செயல்முறைகளைக் கொண்ட ஒரு கட்டமைப்பாகும்.

மக்களின் கருத்துக்கள், விமர்சனங்கள், எதிர்ப்புகள், தேர்தல்கள் மற்றும் பொது விவாதங்கள் மூலமாக அரசாங்கத்திற்கு நாட்டின் உண்மையான நிலைமை தெரியவருகிறது.

இந்தப் பின்னூட்ட வழிமுறைகள் இல்லாமல் போனால், நாட்டில் உண்மையில் என்ன நடக்கிறது என்பதை ஆட்சியாளர்கள் அறிந்துகொள்ள முடியாது. பிரச்சினைகள் வெடித்துச் சிதறும் போதுதான் அவர்களுக்கு உண்மை நிலைமை தெரியவரும்.

அது நிச்சயமாக வெடிக்கும்.

ஏனெனில் இலங்கையில் வறுமை, போசாக்கின்மை மற்றும் பல்பரிமாணப் பாதிப்புக்குள்ளாகும் நிலைமை ஆகியவை முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு அதிகரித்துள்ளன.

மாகாண சபை முறைமை இல்லாமல் போனால், வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் மீண்டும் தீவிரவாத, அதிதீவிர தேசியவாதக் கோரிக்கைகள் எழுச்சி பெறும். போரின் விளைவாகவே மாகாண சபை முறைமை உருவாக்கப்பட்டது.

1957ஆம் ஆண்டிலேயே பண்டாரநாயக்க – செல்வநாயகம் ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் இந்த முறைமை நடைமுறைக்கு வந்திருந்தால், நாட்டில் போர் ஏற்பட்டிருக்காது.

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாகாண சபைகள் இல்லாத சூழலில் எதிர்காலத்தில் என்ன நடக்கப்போகிறது என்பதை யாராலும் கணிக்க முடியாது. நாம் முப்பது ஆண்டுகாலப் போரிலிருந்து வெளியேறினோம்.

அதற்குக் காரணம் இறுதியில் மக்கள் ஜனநாயகத்தைப் பயன்படுத்தி, போரை வெற்றி கொள்ளக் கூடிய ஒரு தலைவரை ஆட்சிக்குக் கொண்டு வந்தார்கள்.

ஜனநாயகம் இல்லாமல் இருந்திருந்தால் எம்மால் அதனைச் செய்திருக்க முடியாது. எனவே, நாட்டைப் பாதுகாப்பதற்குக்கூட ஜனநாயகம் அவசியமாகும்.

தேசிய இறைமையும் இந்தியாவுடனான ஒப்பந்தங்களும்

தற்போது எமது நாட்டில் ஒரு அரசாங்கமும் ஜனாதிபதியும் உள்ளனர். அவர்கள் எமது மிகப்பெரிய அண்டை நாடான இந்தியாவுடன் எத்தனை ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திட்டுள்ளார்கள் என்பது கூட எமக்குத் தெரியாது.

அந்த ஒப்பந்தங்களின் உள்ளடக்கங்களை வெளிப்படுத்துவதற்கும் அவர்கள் மறுக்கின்றனர். ஆனால் இதே கட்சிதான் 1987ஆம் ஆண்டின் இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தத்திற்கு எதிராக நாடு முழுவதையும் தீப்பற்றச் செய்தது.

அந்த ஒப்பந்தத்தைப் பற்றி உங்களுக்கு என்ன கருத்து இருந்தாலும் பரவாயில்லை. அதன் உள்ளடக்கங்கள் வெளிப்படையாகத் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தன. ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திடப்பட்ட பின்னர், அப்போதைய ஜனாதிபதி ஜே.ஆர். ஜயவர்தனவும் இந்தியப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியும் கலந்துகொண்ட மிகப்பெரிய ஊடகவியலாளர் சந்திப்பும் நடைபெற்றது.

அத்தகைய வெளிப்படைத் தன்மையைக் கொண்டிருந்த ஒப்பந்தத்திற்கு எதிராக நாட்டையே கொந்தளிக்கச் செய்த கட்சி, இன்று ஜனாதிபதி திசாநாயக்க 2025ஆம் ஆண்டு இந்தியாவுக்குச் சென்றபோது கைச்சாத்திட்ட ஒப்பந்தங்கள் என்ன என்பதை வெளிப்படுத்த மறுக்கிறது.

இலங்கையின் தலைமைத்துவம் தேசிய இறைமையை இவ்வளவு அலட்சியமாகக் கையாண்டதில்லை. ஆளும் JVP-NPP அரசாங்கம் தனது அதிகாரத்தை மெல்ல மெல்ல சர்வாதிகார ஆட்சியாக மாற்றுவதற்கான பாதுகாப்புக் காப்பீட்டைப் பெற்றுக் கொண்டுள்ளது.

அது என்ன?

எந்தவொரு வெளிநாட்டு சக்திக்கும் அல்லது வெளிநாட்டு நிறுவனத்திற்கும் அவர்கள் விரும்பும் எதையும் கைப்பற்றுவதற்கான வாய்ப்பை வழங்குவதாகும். இதுவே மியன்மார் மாதிரியாகும்.

மியன்மார் மாதிரி: வல்லரசுகளும் தேசிய வளங்களும்

மியன்மாரின் இராணுவ ஆட்சிக்குழுவை இந்தியா, ரஷ்யா, சீனா ஆகிய நாடுகள் ஏற்றுக்கொண்டு அதனுடன் உறவுகளைப் பேணி வருகின்றன. இந்தியாவின் ஊடாக அமெரிக்காவும் இந்த அணுகுமுறைக்குள் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளது.

ஜனநாயக ரீதியில் தெரிவுசெய்யப்பட்ட தலைவரான ஆங் சான் சூகி சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருப்பது குறித்தோ, இளைஞர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டிருப்பது குறித்தோ அமெரிக்கா எந்தவிதமான கண்டனத்தையும் தெரிவிப்பதில்லை.

படுகொலைகளிலிருந்து உயிர் தப்பிய கல்வியறிவு பெற்ற இளைஞர்கள், பின்னர் ஆயுதம் ஏந்திய கொரில்லா இயக்கங்களை உருவாக்கிச் சென்றுள்ளனர். இந்த வல்லரசுகள் ஏன் மியன்மாரின் இராணுவ ஆட்சிக்குழுவுடன் இணக்கமாக இருக்கின்றன?

அதற்கான காரணம் என்னவென்றால், மியன்மாரின் வளமான இயற்கை வளங்களையும் கனிம வளங்களையும் யார் வேண்டுமானாலும் பெற்றுக் கொள்ளக் கூடிய வகையில் அந்த இராணுவ ஆட்சிக்குழு கதவுகளைத் திறந்து வைத்துள்ளது. ஒவ்வொரு வல்லரசும் மற்றொரு வல்லரசு மட்டும் மியன்மாரில் ஆதிக்கம் செலுத்துவதை விரும்புவதில்லை.

உதாரணமாக, மியன்மாரில் சீனாவுக்கு மட்டும் மேலாதிக்கம் கிடைத்து விடுவதை இந்தியா விரும்பவில்லை. அதனால் இந்தியாவின் தொடர்பு வழியாக அமெரிக்காவும் அந்தச் சூழலில் இணைக்கப்பட்டு, அதன் மூலம் அமெரிக்காவும் நடுநிலைப் படுத்தப்பட்டுள்ளது.

குறிப்பு: இது மூலக் கட்டுரையின் கருத்துக்கள், அரசியல் விமர்சனங்கள் மற்றும் ஆசிரியரின் பார்வைகளைப் பாதுகாத்து வழங்கப்பட்ட மொழிபெயர்ப்பாகும். இதில் முன்வைக்கப்படும் அரசியல் குற்றச்சாட்டுகள் ஆசிரியரின் கருத்துக்களாகவே புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.