பிரபாகரன் ஒரு பயங்கரவாதியா? ஒரு முன்னாள் தொழில்முறை நீதிபதியாக நீங்கள் அவரை எவ்வாறு ஆதரிக்க முடியும்? சிங்களப் பத்திரிகையாளர் ஒருவரின் கேள்விக்கு முன்னாள் வடக்கு மாகாண முதலமைச்சர் நீதியரசர் சி.வி.விக்னேஸ்வரன் வழங்கிய அதிரடி பதில்

பதில்: நீங்கள் கெப்பட்டிபொல திஸாவவை (Keppetipola Dissawe) ஒரு விடுதலைப் போராளி என்றும், பயங்கரவாதி அல்ல என்றும் அழைப்பீர்கள் என்றால், நானும் பிரபாகரனை ஒரு விடுதலைப் போராளி என்றே அழைப்பேன், பயங்கரவாதி அல்ல.

சட்டத்தின்படி பயங்கரவாதி என்பவர் யார்?

பயங்கரவாதி என்பவர், அச்சத்தைப் பரப்புவதற்காகப் பொதுமக்கள் அல்லது சொத்துக்களுக்கு எதிராக வன்முறை, வற்புறுத்தல் அல்லது அச்சுறுத்தல்களைப் பயன்படுத்தும் அல்லது அவ்வாறு செய்யப் போவதாக அச்சுறுத்தும் ஒரு தனிநபர் என்று கூறப்படுகிறது.

இத்தகைய நபரின் குறிக்கோள், அரசாங்கங்கள், அமைப்புகள் அல்லது பொதுமக்களைக் கட்டாயப்படுத்தி, தங்களின் குறிப்பிட்ட அரசியல், மத அல்லது கருத்தியல் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்ற வைப்பதாகும்.

எனவே, இத்தகைய கலைச்சொற்களைப் பயன்படுத்தும் நிறுவனம் பொதுவாக அரசியல், மத, இராணுவ அல்லது சமூக அதிகாரத்தைக் கொண்ட ஒரு அரசாங்கமாக அல்லது ஓர் அமைப்பாகவே இருக்கும்.

பொதுவாக ஒரு அரசாங்கமே ஒரு நபரைப் பயங்கரவாதி என அடையாளம் காண்கிறது. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், பயங்கரவாதி என்று சொல்லப்படுபவரால் செய்யப்பட்டதாகக் கூறப்படும் குற்றங்கள், ஏற்கனவே அந்த நாட்டின் தண்டனைச் சட்டத்தில் (Penal Code) குற்றங்களாகவே இருக்கின்றன. அந்த நாட்டின் அரசாங்கம்தான் அவற்றைச் சாதாரண தண்டனைச் சட்டக் குற்றங்களிலிருந்து பிரித்து, அந்தச் செயல்களுக்குப் ‘பயங்கரவாதச் செயல்கள்’ என்று புதிய பெயரிடுகிறது.

அவர்களது சொந்த இராணுவமே தங்களது மக்களுக்கு இடையே அச்சத்தைப் பரப்புவதற்காகப் பொதுமக்கள் அல்லது சொத்துக்களுக்கு எதிராக வன்முறை, வற்புறுத்தல் அல்லது அச்சுறுத்தல்களைப் பயன்படுத்தினால், அரசாங்கம் அந்தச் செயல்களைப் பயங்கரவாதச் செயல்களாக அடையாளம் காணாது.

அதாவது, அரசின் இயந்திரங்களால் கட்டவிழ்த்து விடப்படும் பயங்கரவாதம் சாதாரணமானதாகக் கருதப்படும் வேளையில், மாநிலத்தில் உள்ள தனிநபர்கள் அல்லது குழுக்களின் வன்முறைகள் பயங்கரவாதச் செயல்கள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன.

தண்டனைச் சட்டத்தின் கீழ் வரும் செயல்கள் இரண்டுக்கும் ஒன்றுதான். ஆனால், அரசாங்கம் தனக்குச் சாதகமாக இருக்கும்போது, அந்தச் செயல்களுக்குப் புதிய பெயரைக் கொடுப்பதற்காக அவற்றை முதன்மைச் சட்டத்திலிருந்து பிரிக்கிறது.

இதன் மூலம் தண்டனைச் சட்டத்தின் கீழ் குற்றங்களைச் செய்த ஒரு சாதாரண தனிநபர், அந்த நாட்டின் அரசாங்கத்தால் பயங்கரவாதி என்ற அந்தஸ்துக்கு “உயர்த்தப்படுகிறார்”!

பயங்கரவாதம் என்பது அகநிலை சார்ந்தது (subjective), புறநிலை சார்ந்தது (objective) அல்ல. தமிழ் பேசும் ஒரு நபரும், சிங்களம் பேசும் ஒரு நபரும் ஒரே மாதிரியான குற்றங்களைச் செய்தால், அரசு தமிழ் பேசுபவரைப் ‘பயங்கரவாதி’ என்றும், மற்றவரை ஒரு ‘குற்றவாளி/எதிரி’ என்றும் குறிப்பிடுவதற்கே வாய்ப்புகள் அதிகம்!

இன்று இலங்கையில், ஒரு காலத்தில் பயங்கரவாத அமைப்பு என்று குறிப்பிடப்பட்ட ஜே.வி.பி (JVP) அமைப்பைச் சேர்ந்த முதன்மை உறுப்பினர்களைக் கொண்ட ஒரு அரசாங்கம் நம்மிடம் உள்ளது. அதன் உறுப்பினர்கள் பலர் கடந்த 1971 மற்றும் 1988 ஆம் ஆண்டு காலப் பகுதிகளில் அப்போதைய அரசாங்கங்களால் வேட்டையாடப்பட்டு அழிக்கப்பட்டனர்.

எங்களின் தற்போதைய ஜனாதிபதியை நீங்கள் பயங்கரவாதி என்று அழைப்பீர்களா? உண்மையில், அவர் உதாரணத்திற்கு ராஜபக்சக்களை விட மிகவும் எளிமையானவராகவும் மனிதாபிமானம் உள்ளவராகவும் காணப்படுகிறார்.

பயங்கரவாதம் என்ற கோட்பாடு பரந்தது என்பதால், வெவ்வேறு அரசாங்கங்களும் சர்வதேச அமைப்புகளும் அவர்களின் செயல்களின் குறிப்பிட்ட சூழலை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒரு பயங்கரவாதியை வரையறுக்கின்றன.

சட்டப்பூர்வ வரையறைகள் வெவ்வேறு அதிகார வரம்புகளுக்கு ஏற்ப மாறுபட்டாலும், பெரும்பாலான சர்வதேச மற்றும் தேசிய முகமைகள் இந்த முக்கிய கூறுகளைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன:

(1) செயல்கள் பொதுவாக இராணுவப் போராளிகளை நோக்கியதாக இல்லாமல், நிராயுதபாணியான பொது மக்கள், உள்கட்டமைப்புகள் அல்லது பொதுமக்களை நோக்கியதாகவே அமைகின்றன. இதையேதான் இலங்கை இராணுவமும் செய்தது! வடக்கில் செம்மணியும், கிழக்கில் சத்துருக்கொண்டானும் நிராயுதபாணியான பொதுமக்கள் அவர்களால் எவ்வாறு கையாளப்பட்டார்கள் என்பதற்கான தெளிவான உதாரணங்களாகும்.

(2) மரணம், கடுமையான காயம், பெரிய சொத்து சேதம் அல்லது அத்தியாவசிய சேவைகளுக்கு இடையூறு விளைவிக்கும் செயல்களைப் பயன்படுத்துவது அல்லது அவ்வாறு செய்ய அச்சுறுத்துவது. நான் மல்லாகத்தில் மாவட்ட நீதிபதியாகவும் நீதிவானாகவும் இருந்த போது, அப்பாவிப் பொதுமகன் ஒருவரைக் கொலை செய்த குற்றத்திற்காக இரண்டு இலங்கை இராணுவ வீரர்களைக் கைது செய்ய உத்தரவிட்ட ஞாபகம் எனக்கு இருக்கிறது.

அதற்கு அடுத்த நாள், அப்போதைய அமைச்சராக இருந்த எனது நண்பர் லலித் அதுலத்முதலி ஹெலிகாப்டர் மூலம் மல்லாகத்திற்கு வந்து, நான் நீதிமன்ற அமர்வில் இருந்தபோதே எங்களது நீதிமன்றக் கட்டடத்தின் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்துமாறு தனது பாதுகாப்புப் படை வீரருக்கு உத்தரவிட்டார். இறந்த பொதுமகனின் உடலில் எந்த வீரர்களின் துப்பாக்கித் தோட்டாக்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டதோ, அந்த இரு வீரர்களைக் கைது செய்ததற்காக அவர் நீதிமன்றத்தை அச்சுறுத்தினார்.

யார் அதிகாரபூர்வமாக “பயங்கரவாதி” என்று முத்திரையிடப்பட வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிப்பது பொதுவாக தேசிய அரசாங்கங்கள் மற்றும் சர்வதேச சட்ட அமலாக்க அமைப்புகளின் அதிகார வரம்பிற்குள் வருகிறது.

அமெரிக்கா: ஃபெடரல் பீரோ ஆஃப் இன்வெஸ்டிகேஷன் (FBI) அமெரிக்காவிற்குள் நடக்கும் சர்வதேச மற்றும் உள்நாட்டுப் பயங்கரவாத அச்சுறுத்தல்களை விசாரித்து கண்காணிக்கிறது. அதே நேரத்தில், வெளியுறவுத்துறை (Department of State) வெளிநாட்டுப் பயங்கரவாத அமைப்புகளை (FTOs) நியமிப்பதைக் கையாள்கிறது.

பிரித்தானியா: பயங்கரவாதச் சட்டத்தின் (Terrorism Act) கீழ், க்ரவுன் பிராசிகியூஷன் சர்வீஸ் (CPS) போன்ற இங்கிலாந்து சட்ட அமலாக்க அதிகாரிகள் பயங்கரவாதச் செயல்கள் மற்றும் அத்தகைய வன்முறைத் திட்டங்களுக்குத் திட்டமிடுதல் அல்லது உதவுதல் ஆகிய இரண்டையும் சட்டத்தின் முன் நிறுத்துகிறார்கள்.

உலகளாவிய கட்டமைப்புகள்: ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் போதைப்பொருள் மற்றும் குற்றங்களுக்கான அலுவலகம் (UNODC), பயங்கரவாதத்தை உலகளவில் வரையறுப்பதில் உள்ள முக்கிய சிக்கல்களை கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. மேலும் இத்தகைய செயல்களை அரசியல், மத அல்லது தத்துவ ரீதியான காரணங்களால் ஒருபோதும் நியாயப்படுத்த முடியாது என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

“பயங்கரவாதி” (terrorist) என்ற சொல் முதன்முதலில் பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் பயங்கர ஆட்சி (Reign of Terror – 1793-1794) காலத்தின் போது உருவாக்கப்பட்டது. ஆரம்பத்தில், இது தனது சொந்த குடிமக்களை அடக்குவதற்கும் அரசியல் கட்டுப்பாட்டைத் தக்கவைப்பதற்கும் பயம், வன்முறை மற்றும் அச்சுறுத்தல்களைப் பயன்படுத்திய ஒரு அரசாங்கத்தை — குறிப்பாக ஆளும் பிரெஞ்சு புரட்சிகர அரசாங்கத்தை — விவரிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டது.

கடந்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளில், இந்த வரையறை முற்றிலும் தலைகீழாக மாறியுள்ளது:

19 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பம்: பிரெஞ்சு சொல்லான terroriste என்பது ஆங்கிலத்தில் உள்வாங்கப்பட்டு, கொடுங்கோல் ஆட்சியாளர்களை அல்லது தேர்தலில் வெற்றி பெறுவதற்காக வாக்காளர்களை அச்சுறுத்தியவர்களை விவரிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டது.

19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி: இதன் பொருள் தலைகீழாக மாறியது. அரசு ஆதரவு வன்முறையை விவரிப்பதற்குப் பதிலாக, இந்தச் சொல் அரசுக்கு எதிரான தீவிரவாதிகள் மற்றும் புரட்சியாளர்களுக்குப் பயன்படுத்தப்படத் தொடங்கியது. உதாரணமாக, 1870கள் மற்றும் 1880களில் ஜார் மன்னரின் அதிகாரிகளைப் படுகொலை செய்ய முயன்ற ரஷ்ய நிஹிலிஸ்டுகள் (nihilists) மற்றும் அராஜகவாதிகளை (anarchists) விவரிக்க இது பயன்படுத்தப்பட்டது.

20 ஆம் நூற்றாண்டு: முதலாம் உலகப் போரைத் தொடர்ந்தும், உலகளாவிய காலனித்துவ எதிர்ப்பு இயக்கங்கள் வேரூன்றியபோதும், இந்த முத்திரை அரசாங்கங்களால் விடுதலைப் போராட்ட வீரர்கள், கிளர்ச்சியாளர்கள் மற்றும் காலனித்துவ எதிர்ப்பு குழுக்களைக் கண்டிக்கத் தேர்ந்தெடுத்துப் பயன்படுத்தப்பட்டது. இது “ஒருவருக்குப் பயங்கரவாதியாகத் தெரிபவர் மற்றொருவருக்கு விடுதலைப் போராளி” என்ற தொடர் விவாதத்தைத் தூண்டியது.

நவீன பயன்பாடு: இன்று, அமெரிக்காவில் இரட்டை கோபுரங்கள் மீதான செப்டம்பர் 11 தாக்குதலுக்குப் பிறகு, ஐக்கிய நாடுகள் சபையும் உலகளாவிய பாதுகாப்பு முகமைகளும் “பயங்கரவாதி” என்பதை அரசியல், கருத்தியல் அல்லது மத நோக்கங்களை அடைவதற்காகப் பொதுமக்களுக்கு எதிராக முறையான வன்முறை மற்றும் பயத்தைப் பயன்படுத்தும் ஓர் அரசு சாரா நபர் (non-state actor) என்று பரவலாக வரையறுக்கின்றன.

இருப்பினும், அரசு பயங்கரவாதம் இன்னும் தொடர்கிறது; ஆனால் அரசாங்கங்கள் பயங்கரவாதி என்ற சொல்லை அரசு சாரா நபர்களுக்குப் பயன்படுத்தவே விரும்புகின்றன. ஆனால், ஆரம்பத்தில் பயங்கரவாதம் என்பது அரசு ஆதரவு வன்முறைக்கே உரித்தாக்கப்பட்டது என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.

பொதுவாக அரசு ஆதரவு வன்முறை என்பதே பயங்கரவாதம் என்ற சொல்லின் அர்த்தமாக இருக்க வேண்டும். ஏனெனில் தனிநபர் அல்லது குழுக்களின் வன்முறைச் செயல்கள் அரசின் அடக்குமுறையின் விளைவே ஆகும். (எடுத்துக்காட்டாக: 1960களின் முற்பகுதியில் யாழ்ப்பாண இளைஞர்கள் மீது இன்ஸ்பெக்டர் பாஸ்டியாம்பிள்ளை நடத்திய பயங்கரவாத மற்றும் சித்திரவதை செயல்கள், பின்னர் தமிழ் ஆயுதப் படைப் பிரிவுகள் உருவாவதற்கு வழிவகுத்தன). அரசின் தரப்பிலிருந்து நிகழும் பயங்கரவாதம், தனிநபர் அல்லது குழுக்களின் வன்முறைச் செயல்களைப் பெற்றெடுக்கிறது.

நான் அவரை எவ்வாறு ஆதரிக்க முடியும் என்று நீங்கள் என்னைக் கேட்டுள்ளீர்கள். நான் அவரது வன்முறையை ஆதரிக்கவில்லை. ஆனால் அவரது தேசப்பற்றை நான் மதிக்கிறேன்.

அகிம்சை குறித்த தங்களின் கடுமையான கருத்தியல் வேறுபாடுகள் இருந்த போதிலும், சுபாஷ் சந்திர போஸின் தேசப்பற்று, வீரம் மற்றும் தியாகத்தை காந்தி ஆழமாக மதித்தார். 1942 இல், காந்தி அவரைப் புகழ்ந்து “தேசபக்தர்களின் இளவரசர்” (Prince among the Patriots) என்று குறிப்பிட்டார், அவருடைய வீரம் அவருடைய எல்லாச் செயல்களிலும் பிரகாசித்தது என்பதை ஒப்புக்கொண்டார்.

அவர்கள் உத்திகள் குறித்து அடிக்கடி முரண்பட்டாலும் — காந்தி அகிம்சையை ஆதரித்தார், போஸ் ஆங்கிலேயர்களை வெளியேற்ற ஆயுதப் போராட்டம் அவசியம் என்று நம்பினார் — காந்தி ஒருபோதும் நாட்டின் மீதான போஸின் அன்பை சந்தேகிக்கவில்லை. அவர்களின் உறவின் முக்கிய அம்சங்கள் பின்வருமாறு:

பரஸ்பர மரியாதை: போஸ் காந்தியை இந்திய தேசியவாதத்தின் அடையாளமாகக் கருதினார், மேலும் 1944 ஆம் ஆண்டு ஆசாத் ஹிந்த் ரேடியோ உரையின் போது அவரை முதன்முதலில் “தேசிய தந்தை” என்று அழைத்தார்.

கருத்தியல் உராய்வு: காந்தி போஸின் தீவிரவாத உத்திகளையும், அச்சு நாடுகளுடனான (Axis powers) அவரது கூட்டணிகளையும் எதிர்த்தார், ஏனெனில் சுதந்திரத்தை அடைவதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் வழிகள் அதன் இலக்கைப் போலவே முக்கியம் என்று காந்தி நம்பினார்.

1939 காங்கிரஸ் நெருக்கடி: காந்திக்கு விருப்பமான வேட்பாளருக்கு (பட்டாபி சீதாராமையா) எதிராக போஸ் மீண்டும் காங்கிரஸ் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டபோது, காந்தி “சீதாராமையாவின் தோல்வி எனது தோல்வி” என்று பிரபலமாகக் குறிப்பிட்டார், இது போஸின் இறுதி ராஜினாமாவுக்கு வழிவகுத்தது.

இந்த அரசியல் பதற்றத்திற்கு மத்தியிலும், 1945 இல் போஸ் இறந்ததாகக் கூறப்படும் செய்தியைக் கேட்டவுடன், காந்தி அவரது தொலைநோக்கு பார்வை மற்றும் நிறுவனத் திறன்களைப் பாராட்டினார், நேதாஜியின் “தேசப்பற்று யாருக்கும் சளைத்தது அல்ல” என்று உறுதிப்படுத்தினார்.

நான் என்னை காந்திஜிக்கோ, பிரபாகரனை நேதாஜிக்கோ ஒப்பிடவில்லை என்றாலும், உங்களுடைய கேள்விக்கான எனது பதிலை விளக்குவதற்கு இவ்விருவரையும் குறிப்பிட்டது பொருத்தமானதுதான். ஒன்பது வயது சிறுவனாக காந்திஜியின் படுகொலை என் மீது ஏற்படுத்திய ஆழமான தாக்கத்தை நான் நினைவில் வைத்திருக்கிறேன்.

நான் அழுது அழுது, டெல்லியில் இருந்து ஒலிபரப்பப்பட்ட இறுதிச் சடங்கு வர்ணனைகளை எங்களது பிலிப்ஸ் வானொலியில் கேட்டது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. நான் All Ceylon Congress of Religions ஒரு ஸ்தாபக உறுப்பினராக இருந்தேன்.

டாக்டர் ஈ.டபிள்யூ.அதிகாரம் போன்றவர்களின் முன்னிலையில் ஜிட்டு கிருஷ்ணமூர்த்தியின் பதிவு செய்யப்பட்ட பேச்சுகளை நான் கேட்கும் வழக்கம் கொண்டவன். நான் முற்றிலும் சைவ உணவு உண்பவன். ஆயுதப் போராட்டத்திற்கு எதிராக அகிம்சையின் மீதான எனது விருப்பத்தைக் கைவிடுவதற்கு எனக்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை.

ஆனால், சுபாஷ் சந்திர போஸின் தேசப்பற்று, வீரம் மற்றும் தியாகத்தை காந்தி ஆழமாக மதித்தது போல, 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஒட்டுமொத்த அரசு நிர்வாகத்தையும் தன் விரல் நுனியில் வைத்திருந்த இளைஞன் பிரபாகரனை மதிப்பதில் இருந்து என்னை எதுவும் தடுக்கவில்லை.

அவரை வீழ்த்துவதற்கு எமது நாட்டிற்கு 20க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளின் உதவி தேவைப்பட்டது. பிரபாகரன் ஒரு பயங்கரவாதி அல்ல. அவர் ஆயுதப் போராட்டத்தின் ஆற்றலை நம்பிய ஒரு விடுதலைப் போராளி. என முன்னாள் வடக்கு மாகாண முதலமைச்சர் நீதியரசர் சி.வி.விக்னேஸ்வரன் தெரிவித்தார்