இலங்கைத் தீவின் பூர்வகுடிகளில் முதன்மையான சமூகமாகத் திகழும் ஈழத் தமிழர்கள், தமக்கெனத் தனித்துவமான மொழி, பண்பாடு, சமயம் மற்றும் வரலாற்றுப் பின்னணியைக் கொண்டவர்கள்.
அவர்களின் வரலாறு, தீவின் வரலாற்றோடு இரண்டறக் கலந்துள்ளது. தொன்மையான குடியேற்றங்கள், புகழ்பெற்ற இராச்சியங்கள், குடியேற்றவாத ஆட்சிகளின் கீழ் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள், சுதந்திரத்திற்குப் பின்னரான அரசியல் போராட்டங்கள் என இலங்கைத் தமிழரின் வரலாறு பல பரிமாணங்களைக் கொண்டது.
இலங்கையில் தமிழரின் இருப்பு என்பது வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட காலத்திலிருந்தே தொடங்குகிறது. தென்னிந்தியாவுக்கும் இலங்கைக்கும் இடையிலான குறுகிய கடல் வழி, வரலாற்றுக் காலம் முழுவதும் மக்கள், பண்பாடு மற்றும் வர்த்தகப் பரிமாற்றங்களுக்கு வழிவகுத்தது. இலங்கையின் ஆதிக்குடிகளான இயக்கர், நாகர் போன்றோருடன் தமிழர் கலந்து வாழ்ந்ததற்கான சான்றுகள் உள்ளன.
கந்தரோடை, பொம்பரிப்பு, ஆனைக்கோட்டை போன்ற இடங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்ட தொல்பொருள் ஆய்வுகள், தென்னிந்தியாவின் பெருங்கற்காலப் பண்பாட்டுடன் நெருங்கிய தொடர்புடைய நாகரிகம் இலங்கையின் வட பகுதியில் நிலவியதை உறுதி செய்கின்றன. ஆனைக்கோட்டையில் கண்டெடுக்கப்பட்ட பிராமி எழுத்துக்கள் பொறிக்கப்பட்ட முத்திரையில் “கோவேத” என்ற பெயர் காணப்படுவது, அக்காலத்திலேயே ஒரு தமிழ் ஆளுகை இருந்ததற்கான சான்றாகக் கருதப்படுகிறது.
மகாவம்சம் போன்ற சிங்கள வரலாற்று நூல்களே கூட, துட்டகைமுனுவுக்கு முன்பே எல்லாளன் என்ற தமிழ் மன்னன் அனுராதபுரத்தை 44 ஆண்டுகள் ஆண்டதாகக் குறிப்பிடுகின்றன. இது, தீவின் அரசியலில் தமிழரின் ஆரம்பகாலப் பங்களிப்பை நிறுவுகிறது.
யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தின் எழுச்சி (கி.பி. 13 – 17 ஆம் நூற்றாண்டு) கலிங்க மாகனின் படையெடுப்பைத் தொடர்ந்து, 13 ஆம் நூற்றாண்டில் வட இலங்கையில் ஒரு பலமான தமிழ் இராச்சியம் உருவானது. ஆரியச் சக்கரவர்த்திகள் வம்சத்தினரால் ஆளப்பட்ட இந்த யாழ்ப்பாண இராச்சியம், ஒரு சுதந்திரமான அரசாக சுமார் 400 ஆண்டுகள் நிலைபெற்றது. நல்லூர் அதன் தலைநகராக விளங்கியது.
இந்த இராச்சியம் தனக்கெனத் தனித்துவமான நிர்வாக முறை, வரிவிதிப்பு, மற்றும் இராணுவத்தைக் கொண்டிருந்தது. முத்து மற்றும் யானை வர்த்தகத்தில் சிறந்து விளங்கியது. இக்காலத்தில் தமிழ் மொழி, சைவம், மற்றும் கலைகள் பெரும் வளர்ச்சி பெற்றன. பல கோவில்கள் கட்டப்பட்டன, இலக்கியங்கள் ஆதரிக்கப்பட்டன.
யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தின் வீழ்ச்சி, 1619 இல் போர்த்துக்கேயரின் படையெடுப்புடன் நிகழ்ந்தது. இது இலங்கைத் தமிழரின் அரசியல் இறையாண்மைக்கு ஏற்பட்ட முதல் பெரும் அடியாகும்.குடியேற்றவாதக் காலம் (கி.பி. 1619 – 1948)போர்த்துக்கேயர், ஒல்லாந்தர், மற்றும் ஆங்கிலேயர் என மூன்று ஐரோப்பிய சக்திகளின் ஆட்சியின் கீழ் இலங்கைத் தமிழர் பல மாற்றங்களைச் சந்தித்தனர். இவர்களின் காலத்தில், தமிழர்களின் பாரம்பரிய சமூக மற்றும் சமயக் கட்டமைப்புகள் சிதைக்கப்பட்டன. பல இந்துக் கோவில்கள் இடிக்கப்பட்டு, மக்கள் மதமாற்றம் செய்யப்பட்டனர்.
1796 இல் கரையோரத்தையும், யாழ்ப்பாணத்தையும் கைப்பற்றிய ஆங்கிலேயர், 1803 இல் பண்டார வன்னியனின் கீழிருந்த வன்னி பிரதேசத்தையும் சூழ்ச்சியால் கைப்பற்றி, இறுதியில் 1815 இல் முழுத் தீவையும் ஒரே நிர்வாகத்தின் கீழ் கொண்டு வந்தனர்.
இது பல நூற்றாண்டுகளாகத் தனித்தனியே இயங்கி வந்த தமிழ் மற்றும் சிங்களப் பிரதேசங்களை ஒன்றிணைத்தது. ஆங்கிலேயர் அறிமுகப்படுத்திய கல்வி முறை, குறிப்பாக யாழ்ப்பாணத்தில் அமெரிக்க மிஷனரிகளால் நிறுவப்பட்ட பாடசாலைகள், தமிழர்கள் மத்தியில் கல்வியறிவை வளர்த்தன.
இதனால், ஆங்கிலம் கற்ற தமிழர்கள், குடியேற்றவாத அரசின் சிவில் சேவை மற்றும் பிற தொழில்முறைத் துறைகளில் அதிகளவில் இடம் பிடித்தனர். இது பிற்காலத்தில் இனங்களுக்கிடையேயான போட்டிக்கு ஒரு காரணமாக அமைந்தது.
இதே காலத்தில்தான், தேயிலை, கோப்பித் தோட்டங்களில் வேலை செய்வதற்காகத் தென்னிந்தியாவிலிருந்து லட்சக்கணக்கான தமிழர்கள் ஆங்கிலேயர்களால் இலங்கையின் மலையகப் பகுதிகளுக்குக் கொண்டு வரப்பட்டனர். இவர்கள் “மலையகத் தமிழர்” அல்லது “இந்திய வம்சாவளித் தமிழர்” என அழைக்கப்பட்டு, பூர்விக இலங்கைத் தமிழரிடமிருந்து வேறுபட்ட சமூக, பொருளாதார, அரசியல் பிரச்சினைகளை எதிர்கொண்டனர்.
சுதந்திரத்திற்குப் பின்னரான காலமும் இன முரண்பாடுகளும்1948 இல் இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்தபோது, தமிழர்கள் சிறுபான்மையினராக இருந்தாலும், நாட்டின் பொருளாதாரம், நிர்வாகம் மற்றும் கல்வியில் முக்கியப் பங்காற்றினர். ஆனால், சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு ஆட்சிக்கு வந்த சிங்களப் பேரினவாத அரசுகள், தமிழர்களின் உரிமைகளைப் படிப்படியாகப் பறிக்கத் தொடங்கின.
குடியுரிமைப் பறிப்பு (1948)
முதலாவதாக, மலையகத் தமிழர்களின் வாக்குரிமை மற்றும் குடியுரிமையைப் பறிக்கும் சட்டம் கொண்டு வரப்பட்டது. இது பத்து லட்சத்திற்கும் அதிகமான மக்களை நாடற்றவர்களாக்கியது.
தனிச் சிங்கள சட்டம் (1956)
இதுவே இன முரண்பாட்டின் ஆணிவேராக அமைந்தது. தமிழ் மொழியின் அரச கரும மொழித் தகுதியை நீக்கி, சிங்களத்தை மட்டும் ஒரே ஆட்சி மொழியாக அறிவித்த இச்சட்டம், தமிழர்களின் வாய்ப்புகளைப் பறித்தது.
பல்கலைக் கழக தரப்படுத்தல் (1970)
பல்கலைக் கழகங்களுக்கு இனரீதியான தரப்படுத்தல் முறையைக் கொண்டு வந்ததன் மூலம், திறமையான தமிழ் மாணவர்கள் உயர்கல்வி பெறும் வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்டது.
அரசியல் தீர்வு முயற்சிகளின் தோல்வி
தந்தை செல்வா (S.J.V. செல்வநாயகம்) தலைமையிலான தமிழரசுக் கட்சி, சமஷ்டி அடிப்படையிலான ஒரு அரசியல் தீர்வை வலியுறுத்தி சாத்வீகப் போராட்டங்களை (சத்தியாக் கிரகம்) முன்னெடுத்தது. பண்டா-செல்வா, டட்லி-செல்வா ஒப்பந்தங்கள் போன்ற தீர்வு முயற்சிகள் சிங்களத் தலைவர்களால் கிழித்தெறியப்பட்டன.
ஆயுதப் போராட்டமும் அதன் விளைவுகளும்அரசின் தொடர்ச்சியான ஒடுக்கு முறைகள், அரச வன்முறைகள் (1958, 1977, 1983 இனக் கலவரங்கள்), மற்றும் அமைதி வழிப் போராட்டங்களின் தோல்வி ஆகியவை தமிழ் இளைஞர்களை ஆயுதப் போராட்டப் பாதைக்குத் தள்ளின.
பல ஆயுதக் குழுக்கள் தோன்றினாலும், ஒழுக்கமும், கட்டுக் கோப்பும் மிக்க தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் (LTTE) அமைப்பு பிரதானமான சக்தியாக உருவெடுத்தது. 1983 இல் வெடித்த உள்நாட்டுப் போர், சுமார் மூன்று தசாப்தங்கள் நீடித்து, 2009 இல் முள்ளிவாய்க்காலில் முடிவுக்கு வந்தது.
இந்தப் போர், இலங்கைத் தமிழர் வரலாற்றில் ஒரு பெரும் துயர அத்தியாயமாகும். பல்லாயிக்கணக்கான மக்கள் கொல்லப்பட்டனர், இடம்பெயர்ந்தனர், மற்றும் நாட்டை விட்டு வெளியேறினர். தமிழ்ப் பிரதேசங்களின் பொருளாதாரம், சமூகம் மற்றும் உள்கட்டமைப்பு முற்றிலுமாகச் சிதைக்கப்பட்டது.
போர் முடிந்து ஒரு தசாப்தத்திற்கும் மேலாகியும், இலங்கைத் தமிழர்கள் இன்றும் பல சவால்களை எதிர்கொண்டு வருகின்றனர். போர்க் குற்றங்களுக்குப் பொறுப்புக்கூறல், காணாமல் ஆக்கப்பட்டோருக்கான நீதி, அரசியல் கைதிகளின் விடுதலை, இராணுவ மயமாக்கப்பட்ட நிலங்களை விடுவித்தல், மற்றும் நிலையான அரசியல் தீர்வு போன்ற கோரிக்கைகள் இன்னும் முழுமையாக நிறைவேற்றப்படவில்லை.
இருப்பினும், இந்தப் பேரிழப்புகளுக்கு மத்தியிலும், இலங்கைத் தமிழ்ச் சமூகம் தனது தனித்துவமான பண்பாட்டையும், மொழியையும், அடையாளத்தையும் பேணிப் பாதுகாத்து, தமக்கான அரசியல் உரிமைகளுக்காகத் தொடர்ந்து உள்நாட்டிலும், உலக அரங்கிலும் போராடி வருகிறது.
இலங்கைத் தமிழரின் வரலாறு என்பது, ஒரு இராச்சியத்தை நிறுவி ஆண்ட பெருமையுடன், அந்நியர் ஆட்சியில் உரிமைகளை இழந்து, சுதந்திர நாட்டில் சொந்த சகோதரர்களாலேயே ஒடுக்கப்பட்டு, ஒரு கொடிய போரைச் சந்தித்து, அதிலிருந்து மீள முயலும் ஒரு நீண்ட, சிக்கலான பயணமாகும்.
அவர்களின் எதிர்காலம், இலங்கையில் உண்மையான நல்லிணக்கம், சமத்துவம் மற்றும் நீதியை நிலைநாட்டும் ஒரு நிரந்தரமான அரசியல் தீர்வைப் பொறுத்தே அமையும்.
தங்களின் தொன்மையான மரபைப் பாதுகாத்து, எதிர்காலச் சந்ததியினருக்கு ஒரு பிரகாசமான வாழ்வை அமைத்துக் கொடுப்பதே இன்றைய ஈழத் தமிழ்ச் சமூகத்தின் முன் உள்ள பெரும் சவாலாகும்.
– ஆய்வாளன்
